İçimde yine nedensiz bir sıkkınlık sence nedendir bu yalnızlık, bazen bıkkınlık gelir her şeyden böyle kırıp dökmek isterim her yeri olabildiğince, elimde kâğıt kalem kendimi kaptırdım yine, ne yapayım hep ben böyle, insan alıp başını gitmeye ne yüz tutar bilir misin, bilemezsin, tahmin bile edemezsin, çünkü ben değilsin, gecenin bir karanlığında alıp ceketimi çıkarım yollara, sağda solda dükkân ışıkları ya da önümde kaldırım yosmaları, artık hayatı anlamaya çalışmıyorum, çünkü çalışsam da anlayamıyorum bazen herkes sahte geliyor, yine saat geçiyor gece yarısını, bana deli diyorlar başımda aslan kesiliyorlar, gelecekte ve geleceğimi ya da nereye gelmek istediklerini söylüyorlar bense gülüyorum, onlara göre deliriyorum galiba kalemim yazmasa nasıl rahatlardım acaba boş ver kafana takma…

Ben yine yazıyorum kalemim ağlıyor içime döktüğüm kâğıt kana bulanıyor, huzurum kalmadı hayatım zaten sersefil, senin için ele güne oldum rezil, yalnız kaldım ben bu yolda yürürüm durmadan tek basıma tek tabanca ağlamaklı günlerim, ümit dolu bakan gözlerini özledim, çaldınız yok oldu hayallerim ve her şeyden nefret ettim, söle ben boşa mı sevdim, boşa mı ölüp ölüp dirildim, her şeyin bir nedeni ve bedeli var güzelim aslında birçok nedeni var ama ben dedim adını nedensiz hayat devam ediyor ben ya da bensiz dedim ya ben yazdım yine nedensiz…